Monday, September 5, 2016

විභාගය වදයක්ද? මෙන්න විසඳුම






මේ දවස් වල කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ ඉගෙන ගන්න බහුතර විද්‍යාර්ථින්ගෙන් ඔබ අකමැතිම වචනය කුමක්ද යැයි ප්‍රශ්නයක් ඇසුවහොත් ඊට නිරායාසයෙන්ම ලැබෙන පිලිතුර ලෙස" Exam" , යන්න පෙන්වා දෙන්න පුලුවන්. විභාගයට අකමැති වුවත් එයට නොවරදවාම සහභාගී විය යුතුයි. ඉතින් අකැමැත්ත කැමැත්ත බවට පත්කරගෙන විභාගයට මුහුණ දෙන ආකාරය පිළිබඳව දැනගැනීමට අප අද සම්බන්ධ කරගත්තේ කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ භූගෝල විද්‍යා අධ්‍යයන අංශයේ අංශාධිපති ඒ. ජී අමරසිංහ මහතාවයි.

ඔබ සිතන ආකාරයට විභාගයක් යනු කුමක්ද? එය පැවැත්වීමේ අරමුණ කුමක්ද?

මූලිකවශයෙන් විභාගය කියන්නෙ දැනුම පදනම් කරගත් දෙයක්. මෙහිදී දැනුම නැතිනම් නබදඅකැාටැ  යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ කුමක්ද යන්න පිළිබඳව දැන සිටීම වැදගත්. එහිදී අධ්‍යාපන විශේෂඥයින් පිරිසක් විසින් 1956දී හඳුන්වාදුන් Bloom's Taxonomy  මගින් දැනුම යන්න කොටස් 06ට බෙදා දැක්වූවා. එනම්

මතකය
අවබෝධය
භාවිතය
විශ්ලේෂණය
සංස්ලේශණය
ඇගයීම යනාදියයි. 

එනම් දැනුම යනු මෙම කොටස් පිළිබඳව ඇති හැකියාවයි. එහිදී ගුරුවරයෙකුට ඒ සියල්ල තම ශිෂ්‍යා වෙත කියා දිය නොහැකියි. ගුරුවරයා යම් සංකල්පයක් පිළිබඳව ලබා දෙන දත්තයන් අවබෝධ කරගැනීම, විශ්ලේෂණය කිරීම, ඇගයීම වැනි දෑ ශිෂ්‍යයා විසින් කළ යුතුයි. නමුත් මෙම විශ්වවිද්‍යාල පද්ධතිය තුළ තිබෙන ඛේදවාචකය වන්නේ ශිෂ්‍යයින් හා ගුරුවරුන් යන දෙකොට්ඨාශයම දැනුම යනු හුදෙක් මතකය පමණක් බවට සිතා සිටීමයි. ශිෂ්‍යයා උත්සාහ කරන්නේ මතකයේ ඇති දේ එලෙසින්ම පිළිතුර ලෙස ලිවීමටයි. නමුත් විභාගය යනු මතකයට පමණක් ලඝුවූවක් නෙමෙයි. නමුත් මෙම තත්ත්වය නිසාවෙන් විශාල කරුණු ප්‍රමාණයක් මතක තබා ගැනීමට සමහර දරුවන් අනවශ්‍ය වෙහෙසක් දරනවා. නමුත් ප්‍රශ්න පත්‍රය සකස් වන්නේ මතකය කේන්ද්‍ර කරගෙන නෙමෙයි. විශ්ලේශණය කරන්න යැයි පවසා තිබුනහොත් තමන් කටපාඩම් කරගත් දෙය එලෙසින්ම පිළිතුර ලෙස ලිවිය නොහැකියි. එහිදී අදාල කරුණ පිලිබඳව පහදා එහි පෙනෙන නොපෙනෙන, වාසි අවාසි, ගැලපීම් නොගැලපීම් ආදී සියලු තත්ත්වයන් පිළිබඳව කරුණු දක්වමින් විශ්ලේෂණය කල යුතුයි. එමනිසා විභාගය යනු හුදෙක් මතකය පරීක්ෂා කිරීමක් නොව ඉහත සඳහන් සියලුම කරුණු ඇතුළත් දැනුම පරීක්ෂා කිරීමට යොදා ගන්නක් බව පෙන්වා දෙන්න පුලුවන්.


දැනුම පරීක්ෂා කිරීම වෙනුවෙන් පැවැත්වෙන විභාගයේ ප්‍රශ්න පත්‍ර සකස්වන්නේ කොහොමද? 

ප්‍රශ්න පත්‍ර සකස් කිරීමේදී පවා සැලකිළිමත් වන්නේ ඉහතින් පෙන්වා දුන් නිර්ණායකයන් 06 පිළිබඳවයි. එනම් පශ්න පත්‍රය තුළින් මතකය මැන බලන්නේ ඉතාමත් සුළු ප්‍රතිශතයකින් පමණයි. ප්‍රශ්න පත්‍රය ආරම්භ කරන පළමු ප්‍රශ්නයේ සිට අවසාන ප්‍රශ්නය දක්වා මෙම විද්‍යාත්මක ක්‍රමයට අනුව ප්‍රශ්න සකස් වනවා. එහිදී පළමු ප්‍රශ්නය බොහෝවිට “පැහැදිලි කරන්න” යන්නෙන් අවසන් වී තිබෙනවා. මෙහිදී ශිෂ්‍යයා මෙම ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු සැපයීමේදී හුදෙක්ම පැහැදිලි කිරීමක් පමණක් සිදු කළ යුතු අතර ගැඹුරු කරුණු පිළිබඳව අදහස් දැක්වීම අපේක්ෂා නොකරයි. නමුත් දෙවන ප්‍රශ්නයේ සිට අවසාන ප්‍රශකය දක්වා ලබා දෙන ප්‍රශ්න ක්‍රමයෙන් සංකීරණ ස්වභාවයක් ගනී. එහිදී ප්‍රශ්නය අවසානයේ බොහෝවිට “විශ්ලේෂණය කරන්න” “සන්සන්දනය කරන්න” “විග්‍රහ කරන්න” “ඔබගේ අදහස් දක්වන්න” “සම විශමතා පෙන්වා දෙන්න” ආදී විධානයන් දැකිය හැකියි. මෙවන් තත්ත්වයන් තුළදී හුදෙක් පැහැදිලි කිරීමකින් එහා ගිය ශිෂ්‍යයාට හැඟෙන, දැනෙන, පෙනෙන දේ පිළිබඳව විමර්ෂණශීළි ලෙස කරුණු දැක්විය යුතුයි. එමනිසා පළමු ප්‍රශ්නය මෙන් ඉතිරි ප්‍රශ්න සරල නොවන බවත් ඒවාට හුදු මතකයෙන් නොව අවබෝධයෙන් යුතුව පිළිතුරු සැපයීමට ශිෂ්‍යයින් වග බලා ගත යුතුයි.

මෙලෙස නිර්මාණය වන ප්‍රශ්න පත්‍රය වෙනුවෙන් විද්‍යාර්ථීන් පිළිතුරු ලිවිය යුත්තේ කෙසේද?

ප්‍රශ්න පත්‍රය මගින් අසන ප්‍රශ්න වෙනුවෙනු පිළිතුරු ගොණු කිරීමේදී පවා විද්‍යාර්ථීන් විශේෂ අවධානයක් යොමු කළ යුතුයි. එහිදී පිලිතුර උත්තර පත්‍ර පරීක්ෂකවරයාට අවබෝධ වන ආකාරයෙන් ලිවිය යුතුයි. එපමණක් නොවෙයි අසන දෙයට පමණක් පිළිතුරු ලිවිය යුතුයි. උදාහරනයක් ලෙස ගතහොත් ශ්‍රී ලංකාවේ නිරිතදිග වර්ෂාපතනය ලැබෙන කාලය පිළිබඳව විග්‍රහයක් කරන්න යනුවෙන් ප්‍රශ්නයක් ඉදිරිපත් කළහොත් පිලිතුරු ලිවිය යුත්තේ නිරිතදිග වර්ෂාපනය ලැබෙන කාලය ගැන පමණකි. නමුත් මෙහිදී වර්ෂාව, ජලය, සුළඟ ආදී වූ වර්ෂාවට සමිබන්ධ සියල්ල ලිවීම අනවශ්‍ය වන අතර එය හුදෙක් ප්‍රශ්නයට පිටින් පිලිතුරු සැපයීමක් ලෙස සඳහන් කරන්න පුලුවන්. එමනිසා අසන දෙයට පමණක් පිළිතුරු සැපයීමට විද්‍යාර්ථීන් වගබලා ගතයුතුයි. ඒ වගේම පිළිතුරු ලිවීමේදී මූලික ආකෘතියක් මත පදනම්ව පිළිතුරු සැපයීම සිදු කළ යුතුයි. එහිදී එම ආකෘතිය කොටස් 03න් සමන්විත වන අතර ඒ හැඳින්වීම, අන්තර්ගතය නැතිනම් බඳ කොටස හා නිගමනයයි. හැඳින්වීම මගින් තමන් පිළිතුරින් ලිවීමට අදහස් කරන දෙය පිළිබඳව දැනුම්වත් කිරීම සිදු කළ යුතුයි. අන්තර්ගය මගින් පිළිතුර විවිධ කෝණයන්ගෙන් අදාහරන මගින් පෝෂණය කළ යුතුයි. එහිදී පිළිතුර කොටස් වශයෙන් ලිවිය යුතුයි උදාහරණ ලෙස “මෙයට පිළිතුරු සැපයීම ආකාර දෙකකින් සිදු කළ හැකිය” යනුවෙන් සඳහන් කරනවානම් එම කොටස් ද්විත්වය වෙන් වෙන් වශයෙන් පැහැදිලි කළ හැකිය. එලෙස සංවිධානාත්මකව පිළිතුරු සැපයීමේදී නොමග යාමක් සිදු නොවන අතර කාල කළමණාකරණය පවා නිසි ලෙස සිදු කරගත හැකිය. මෙ උත්තර පත්‍ර පරීක්ෂකයාට පවා තම කාර්ය පහසු කරවන්නක් බවට පෙන්වා දෙන්න පුලුවන්.

අධ්‍යයන නිවාඩුව (Study Leave)විභාගයට සුදානම් වීමට ප්‍රමාණවත්ද?

අධ්‍යයන නිවාඩුව ලබා දෙන්නේ විභාගයට සූදානම් වීමට නොවෙයි. මාස හයක් පුරාවට වෙහෙස වීම වෙනුවෙන් විද්‍යාර්ථියාට විභාගයට පෙර යම් නිදහසක් ලබා දීමටයි මෙය ලබා දෙන්නේ. මෙම කාලය තුළ තව තවත් අධ්‍යයන කටයුතු වෙනුවෙන් වෙහෙසීම සිදු නොකළ යුතු දෙයක් වුවත් විද්‍යාර්ථීන් සිදු කරන්නේ ඒ දෙයමයි. විභාගයට සූදානම් විය යුත්තේ අධ්‍යයන නිවාඩුවේදී නොව අධ්‍යයන කටයුතු ආරම්භ කළ දිනයේ සිටමය. එහිදී විශයට අදාල විශය නිර්දේශය ලබා ගෙන ඊට අවශ්‍ය ලෙස තොරතුරු පුස්තකාලය හා අන්තර්ජාලය ආශ්‍රයෙන් ලබා ගෙන විභාගයට සූදානම් විය යුතුයි. එම කටයුතු අධ්‍යයන නිවාඩුව තුළ සිදු කිරීම මගින් විභාගයට අවශ්‍ය කරන මානසික නිදහස භුක්තිවිඳීමට නොහැකි වෙනවා.

විභාගය ආසන්නයේදී යම් යම් මානසික අර්බුදයන් ඇතිවීම සුලභ කරුණක්. මෙය වළක්වාගන්නේ කෙසේද?

විභාගය ආසන්නයේදී ආතතිය, පීඩනය, විශ්වාසය බිඳවැටීම් ලෙඩ රෝග වලට ගොදුරුවීම් වැනි තත්ත්වයන් ඇතිවීමට පුලුවන්. කල් ඇතිව විභාගයට සූදානම් විය යුත්තේ මෙවන් තත්ත්වයන් සඳහා මුහුණ දීමටයි. එලෙස කල්වේලා ඇතිව සූදානම් වූ අයට මෙවන් තත්ත්වයන් ඇති වුවත් ගැටලුවක් වන්නේ නැහැ. නිසි වේලාවට ආහාර ගැනීම, ප්‍රමාණවත් පරිදි ජලය පානය කිරීම හා ප්‍රමාණවත් නින්දක් ලබා ගැනීම මගින් මෙවැනි මානසික තත්ත්වයන් අවම කර ගන්න පුලුවන්. එපමණක් නොවෙයි තමන්ට යම් දෙයක් මගහැරුනේ නම් ඒ පිළිබඳ අවධානය යොමු නොකර තමන්ට පුලුවන් දේ උපරිමයෙන් කිරීමට වගබලා ගත යුතුයි. තමන් සතු දෙයින් සෑහීමකට පත්වන්නේ නම් එවන් වූ මානසික බිඳවැටීම් අවම කරගත හැකියි.

විභාගය පැවැත්වෙන දිනය සැලසුම්කරගත යුත්තේ කෙසේද?

ප්‍රථමයෙන්ම කල්වේලා ඇතිව විභාගය පැවැත්වෙන ශාලාව වෙත ලඟාවීමට අවශ්‍ය කටයුතු සූදානම් කර ගත යුතුයි. ඒ කියන්නේ 8.30ට විභාගය පැවැත්වෙනවා නම් 8.15 වන විට විභාග ශාලාව වෙත ලඟා විය යුතුයි. වෙත් වැඩ කටයුතු එදිනට යොදා ගැනීම සිදු නොකළ යුතු අතර සම්පූර්ණ අවධානය විභාගයට පමණක්ම ලබා දිය යුතුයි. එහිදී ඊට අවශ්‍ය උපකරණ වූ පෑන්, පැන්සල්, මකන, අඩිරූල්, විභාග ප්‍රවේශපත්‍රය හා හැඳුනුම්පත විභාගයට පන විට අනිවාර්‍යයෙන් රැගෙන යා යුතුයි. තවද විභාග අක්‍රමිකතා සිදු නොකරීමට සියලු දෙනා වල බලා ගත යුතුයි. ප්‍රශ්න පත්‍රය ලැබුන විට ප5ශ්න ගණනට අනුව කාලය සැලසුම් කර ගත යුතුයි. එහිදී පැය 03 පත්‍රයක් ලැබුනේ නම් පිලිතුරු ලීවීමට ඇත්තේ පැය 02.45ක කාලයක් පමණි. ඉතිරි විනාඩි කිහිපය ප්‍රශ්න තොරා ගැනීමට, පිළිතුරු පත්‍ර ගැට ගැසීමට හා පිළිතුරු නැවතවරක් කියවා බැලීමට වෙන් කළ යුතුයි.

පිළිතුරු සැපයීමේදී ප්‍රශ්න තෝරා ගත යුත්තේ කෙසේද?

ප්‍රශ්න පත්‍රය ලැබුනු පසු සෑම ප්‍රශ්නයක්ම හොඳින් කියවිය යුතුයි. එහිදී තමන්ට හොඳින්ම පිළිතුරු ලිවිය හැකි ප්‍රශ්න තෝරා සළකුණු කරගත යුතුයි. එසේ ප්‍රශ්න තෝරා ගැනීමෙන් පසු පිළිතුරු ලිවීම ආරම්භ කළ හැකියි. මෙහිදී නිශ්චිතවම තමන්ට පිළිතුරු ලිවිය හැකි ප්‍රශ්න පමණක්ම තෝරා ගත යුතුයි. පිළිතුරු ලියා අතරමැදී කපා දැමීමට සිදුවන නොවන ලෙස ප්‍රශ්න තොරා ගත යුතුයි. අතහැරිය යුතු ප්‍රශ්න අනිවාර්‍යයෙන්ම අතහැරිය යුතුයි. වැඩියෙන් හෝ අඩුවෙන් පිලිතුරු නොලියා සඳහන් කළ ප්‍රමාණයටම පිළිතුරු ලිවීමට උත්සාහ කළ යුතුයි.

සංවාද සටහන
අයේශ් මධුශංඛ

Friday, July 29, 2016

ඩයනා කුමරිය හා ඇය ජනප්‍රිය වීමට බලපෑ ප්‍රධාන හේතු







               ඩයනා කුමරිය 20වන සියවස තුල වැඩියෙන්ම කථාබහට ලක් වූ චරිතය ලෙස හැඳින්විය හැකි අතර 1999 දී Times සඟරාව මගින් ඇය 20වන සියවසේ වැදගත්ම පුද්ගලයින් 100 දෙනාගෙන් කෙනෙක් ලෙස නම් කරන ලදී. ඩයනා කුමරියගේ ජනප්‍රියත්වය ප්‍රධාන කොටස් 2ක් යටතේ සාකච්ඡා කළ හැකිය.එනම්

  • ඩයනා කුමරිය ජීවත්ව සිටි කාලය තුල ලද ජනප්‍රියත්වය
  • ඩයනා කුමරිය මියගිය පසු ලද ජනප්‍රියත්වය


ඩයනා කුමරිය ජීවත්ව සිටි කාලය තුල ලද ජනප්‍රියත්වය

            1961 ජූලි 01 දින උපත ලද ඩයනා කුමරිය 1997 අගෝස්තු 31 වන මිය යනවිට සමස්ථ ලෝක ප්‍රාජාව තුල නොමැකෙන මතකයන් රැසක් ඉතිරි කරමිනි. ඇය ජීවත් වූ කාලය තුල විවිධ හේතු සාධක නිසාවෙන් ඇය ජනප්‍රිය චරිතයක් බවට පත්ව තිබුනි-එම හේතු සාදක පහත පරිදි විග්‍රහ කල හැකිය.එනම්,

රාජ්‍යත්වය හා ගෞරව නාම

             ඩයනා කුමරිය ජනප්‍රිය චරිතයක් බවට පත් වීමට මූලික වශයෙන් බලපෑ කරුණක් ලෙස මෙම රාජ්‍යත්වය හා ගෞරව නාමයන් ලැබීම හැඳින්විය හැකිය. චාල්ස් කුමරු සමඟ විවාහ වීමෙන් පසුව රාජ්‍යත්වය හා පහත සඳහන් ගෞරව නාමයන් ඇය වෙත හිමිවිය.
  • Princess of Whales
  • Duchess of Cornwall
  • Duchess of Roth say
  • Countess of Chester
  • Baroness of Renfrew



රූපසම්පත්තිය

             ඩයනා කුමරිය ජනප්‍රිය චරිතයක් බවට පත් වීමට මූලික වශයෙන් බලපෑ තවත් කරුණක් ලෙස ඇය සතු කරගෙන තිබූ රූපසම්පත්තිය හැඳින්විය හැකිය- 20වන සියවසේ වැඩිපුරම ජායාරූප වලට හසු වූ කාන්තාව ( The world most photographed woman ) යන විරුදාවලිය ඇයට හිමි වන්නේ ඇය සතුව පැවතියා වූ රූපසම්පත්තිය නිසාවෙනි.චාල්ස් කුමරු සමඟ විවාහ වීමට මෙන්ම ලෝක ජනයා වෙත සමීප චරිතයක් වීමටද ඇය සතු කරගෙන තිබූ රූපසම්පත්තිය හේතුවක් විය.

විවාහ මංගල්‍යය

        ඩයනා කුමරිය 1981 ජූලි 29 දින එංගලන්තයේ ඔටුන්න හිමි චාල්ස් කුමරාව විවාහ කර ගන්නා ලදී. එම විවාහය 20 වන සියවසේ විවාහය ලෙසද මාධ්‍යය වාර්ථා කලේ එහි තිබූ ජනප්‍රියත්වය නිසාවෙනි. මෙය විවිධ රූපවාහිනී නාලිකා මගින් ලොව පුරා සජීවීව වාර්ථා කල අතර එය ප්‍රේක්ෂකයන් මිලියන 750කට අධික සංඛ්‍යාවක් සජීවීව නරඹා තිබුනි.

තවද විවාහයේදී  ඩයනා කුමරිය පළදිනු ලැබූ මුදුවද ඉතා ජනප්‍රිය මෙලමක් බවට පත්විය.එය දියමන්ති 14ක් හා කැරට් 12 නිල් මැණිකකින් සමන්විත වූ අතර කැරට් 18 සුදු රත්තරන් වලින් නිමවා තිබිනි.මෙම මුදුව ලොව පුරා ඉතා වේගයෙන් ජනප්‍රිය මෙලමක් බවට පත්විය. ඒ ලොව පුරා රන්කරුවන් මෙම මුදුව අනුකරණය කිරීමට ආරම්භ කිරීමත් සමඟය.

එපමණක් නොව විවාහයේදී  ඩයනා කුමරිය අඳිනු ලැබූ මංගල ඇඳුමද ඉතා ජනප්‍රිය මෙලමක් බවට පත්විය. මෙම ඇඳුම ලොව පුරා ඉතා වේගයෙන් ජනප්‍රිය මෙලමක් බවට පත්විය. ඒ ලොව පුරා ඇඳුම් නිර්මාණකරුවන් මෙම මංගල ඇඳුමද අනුකරණය කිරීමට ආරම්භ කිරීමත් සමඟය.

ලබාගත් ජයග්‍රහණ

        ඩයනා කුමරිය ජනප්‍රිය චරිතයක් බවට පත් වීමට ඇය ලබාගත් ජයග්‍රහණද විශාල පිටිවහලක් විය. ඉන් ප්‍රධානතම ජයග්‍රහණය වන්නේ 1997 දී ඇයට නොබෙල් සාම ත්‍යාගය හිමි වීමයි. දෙවන ලෝක යුද්ධ සමය තුල හා 20 සියවසේ විවිධ රටවල ඇති වූ සිවිල් යුධ තත්වයන් නිසාවෙන් වල දමන ලද බිම් බෝම්බ ඉවත් කිරීම සඳහා ලෝක ජනමතයක් සකස් කිරීම වෙනුවෙන් බිම් බෝම්බ ඉවත් කිරීමට තම ස්වේච්ජා දායකත්වය උපරිමයෙන් ලබා දිම වෙනුවෙන් ඇයට මෙම නොබෙල් සාම ත්‍යාගය හිමි විය. මෙමගින් ඩයනා කුමරිය ලොව තුල ඉතා ජනප්‍රිය චරිතයක් බවට තම ස්ථානය වෙන් කරගත්තේය.

         තවද ඇය ලබාගත් නම්බු නාම හා Times සඟරාව මගින් ඩයනා කුමරිය 20 වන සියවසේ කීර්තිමත්ම චරිතය(Eminent celebrity in 20th century) ලෙස නම් කිරීමද ඇය ලබාගත් ජයග්‍රහණ ලෙස නම් කල හැකිය- එමනිසා ඩයනා කුමරිය ජනප්‍රිය චරිතයක් බවට පත් වීමට ඇය ලබාගත් ජයග්‍රහණද විශාල පිටිවහලක් වූ බව ප්‍රකාෂ කල හැකිය.


පැපරාසි ජායාරූපකරණය

          ඩයනා කුමරිය 20වන සියවස තුල වැඩියෙන්ම කථාබහට ලක් වූ චරිතය ලෙස මෙන්ම ඔසපැි සඟරාව මගින් ඇය 20 වන සියවසේ කීර්තිමත්ම චරිතය( Eminent celebrity in 20th century )  ලෙස නම් කිරීමට බලපෑ ප්‍රධානතම හේතුවක් වූයේ ඇය 20වන සියවසේ වැඩිපුරම ජායාරූප වලට හසු වූ කාන්තාව ( The world most photographed woman ) යන විරුදාවලිය ඇයට හිමි වීමයි. එසේ ඇය වැඩි වශයෙන් ජායාරූප වලට හසු වූයේ පැපරාසි ජායාරූපකරුවන් නිසාවෙනි. ඩයනා කුමරිය සහභාගී වන සියළුම උත්සව, මාධ්‍ය සාකච්ජා,  නිල සංචාර, සමාජ සත්කාර පමණක් නොව ඇය ලොවට හොර රහසේ ගිය ගමන් බිමන් පවා ඔවුන්ගේ කැමරා කාච වල සටහන් විය. මේ නිසාවෙනි ඇය දිනෙන් දින පුවත් මවන්නියක් බවට පත් විය. 1981 සිට ඇයගේ ජනප්‍රියත්ව වර්ධන වේගය 47% එම වර්ධන තත්වය ඇයට අත්කර දීමට මෙන්ම ඇය මිය යාමට පවා පැපරාසි ජායාරූපකරුවන් හේතුවිය.

ආදර සබඳතා

ඩයනා කුමරිය 20වන සියවස තුල වැඩියෙන්ම කථාබහට ලක් වූ චරිතය බවට හැඳින්වීමට ඇය පවත්වාගෙන ගිය ආදර සබඳතාද ඉවහල් විය. චාල්ස් කුමරු කැමිලා පාකර් සමඟ අනියම් සබඳතාවයක් පැවැත්වීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඇයද තම අශ්ව පුහුණුකරු වූ මේජර් ජේම්ස් හෙවිට් සමඟ අනියම් සබඳතාවයක් 1985දී ඇති කරගත්තේය. නමුත් මේ පිළිබඳව කිසිඳු කරුණක් 1992 වසර වන තුරු හෙළි නොවූ අතර 1992 දී ඇන්ඩෘ මෝටන් විසින් රචිත Diana: Her true story කෘතියෙන් හා ඊට සමගාමීව පළ වූ Sunday Times  පුවත්පතින් ප්‍රථම වරට මෙය හෙළි කරන ලදී. ඉන් අනතුරුව 1994 දී Princess in Love කෘතියෙන් හා ඒ ආශ්‍රිතව 1996දී නිර්මාණය කරන ලද චිත්‍රපටය මගින්ද මෙම අනියම් සබඳතාවය පිළිබඳව හෙළි කරන ලදී- මෙමගින් ඇය පුවත් මවන්නියක් බවට පත්විය.

1996දී පාකිස්ථානු ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙකු වූ හස්නාත් ඛාන් සමඟද අවුරුදු 2ක ප්‍රේම සබඳතාවයක් පැවැත් වූ ඇය එය 1997 ජූනි මස නවතා දමන ලදී- අනතුරුව ඉන් මාසයක් ගතවත්ම එනම් 1997 ජූලි මාසයේදී ඇයගේ අවසාන පෙම්වතා වූ කෝටිපති ව්‍යාපාරික ඩොඩී අල් ෆායඞ් සමඟ ප්‍රේම සබඳතාවයක් ආරම්භ කරන ඇය 1997 අගෝස්තු මස 31 දින මිය යන තුරුම ඔහු සමඟ සිටියාය- ඇය මියයාමට හේතුවද මෙම ඩොඩී අල් ෆායඞ් සමඟ ඇතිකරගත් ප්‍රේම සබඳතාවය බව පසුකලෙක කථාබහට ලක් විය
 
ඩයනා කුමරිය මියගිය පසු ලද ජනප්‍රියත්වය

ඩයනා කුමරිය ජනප්‍රිය චරිතයක් බවට පත් වීමට බලපෑ තවත් කරුණක් ලෙස ඇය අඩු වයසකින් එනම් අවුරුදු 36ක් වැනි කෙටි කාලයක් තුල මියයාම හැඳින්විය හැකිය. ඇයගේ මරණය සිදුවූ ආකාරය සැක සහිත වීම ඊට ප්‍රධාන වශයෙන් බලපාන ලදී- ලොවක් හැඬවූ ඩයනා කුමරියගේ අවමංගල්‍ය උත්සවය ලොව වටා ප්‍රේක්ෂකයන් බිලියන 2-5ක් සජීවීව නරඹන ලදී. එයම ඇය කෙතරම් ජනප්‍රියත්වයත්වයක් ලබා සිටියේද යන්න පසක් කරණ කරුණකි.

ඩයනා කුමරිය මරණින් පසුවද ජනප්‍රිය චරිතයක් ලෙස හඳුන්වනු ලබන්නේ පහත සඳහන් කරුණු නිසාවෙනි. එනම්,

  • 1999 - Times සඟරාව මඟින් ඇය ඇය 20වන සියවසේ වැදගත්ම පුද්ගලයින් 100 දෙනාගෙන් කෙනෙක් ලෙස නම් කිරීම.
  • 2002 - BBC ය මගින් මෙතෙක් බිහිවූ විශිෂ්ඨතම බි්‍රතාන්‍යයන්100 දෙනාගෙන් කෙනෙක් ලෙස නම් කිරීම.
  • 2006-07-03 දින ඉතාලියානු Chi සඟරාව මඟින් ඇයගේ මියගිය ජායාරූපයක් පළ කිරීම හා එය ආන්දෝකනාත්මක ලෙස ජනප්‍රියවීම.
  • 2013-03-19 දින පවත්වන ලද වෙන්දේසියකදී ඇය විසින් පරිහරණය කරන ලද ඇඳුම් 10ක් ඉතා ඉහළ මිල ගණන් වලට වෙන්දේසි වූ අතර ඇය විසින් 1985 දී ධවල මන්දිරයේදී ජෝන් ට්‍රැවෝල්ටා සමඟ නර්ථනයේ යෙදුනු Midnight Blue Velvet  ගවුම පසුකලෙක Travolta dress ලෙස හැඳින් වූ එය ෆෑන්ක් 800,000 වෙන්දේසි විය.
  • 2013 දී OCAD University of  Toronto Canada මඟින් නව කලා ආයතනයක් ආරම්භ කල අතර එය Princess of Whales Visual Arts Center  ලෙස නම් කරන ලදී.

      ඉහත සඳහන් කරන ලද කරුණු මගින් පැහැදිලි වන්නේ ඩයනා කුමරිය මරණින් පසුවද ජනප්‍රිය චරිතයක් ලෙස ලෝකවාසී ජනයාගේ සිත් තුල රැඳී සිටි බවයි.

අයේශ් විජයසිංහ

Sunday, July 24, 2016

නිදහස් ජනමාධ්‍ය දිනය වචනයට පමණක් සීමා වූවක්ද?


මහාචාර්ය රෝහණ ලක්ෂ්මන් පියදාස
අංශාධිපති 
ජනසන්නිවේදන අධ්‍යයන අංශය
කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලය


වසරකට වරක් එළඹෙන ලෝක නිදහස් ජනමාධ්‍ය දිනය යෙදී තිබෙන්නේ මැයි 03 දිනයි. සත්‍යවශයෙන්ම ජනමාධ්‍යට හෝ ජනමාධ්‍යවේදියාට නිදහසක් තිබෙනවාද? නිදහස් ජනමාධ්‍ය දිනය වචනයට පමණක් සීමා වූවක්ද? මේ පිළිබඳව අප ඇත්ත කථා කළා කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ ජනසන්නිවේදන අධ්‍යයන අංශයේ අංශාධිපති මහාචාර්ය රෝහණ ලක්ෂ්මන් පියදාස මහතා සමගයි


ලෝක නිදහස් ජනමාධ්‍ය දිනය මැයි මස 03 දින සමරන්න සූදානම් වන මේ මොහොතේ නිදහස් ජනමාධ්‍ය සංකල්පය ලෝකය තුළ කොතරම් දුරට වලංගුද?

ලෝකයේ වර්ධනය වන සමාජ දේශපාලන තත්ත්වයන් පිලිබඳව සාකච්ඡා කරන විට ජනමාධ්‍ය අවධානම් සහගත අවධානම් සහග. වෘත්තියක් බවට අද පත්ව තිබෙනවා. ඊට ප්‍රධානම හේතුව වන්නේ ලෝකය තුළ වර්ධනය වෙමින් පවතින අස්ථාවර දේශපාලන තත්ත්වයයි. එහිදී ලෝකයේ සියලුම ප්‍රදේශයන්ගේ පාහේ සිවිල් යුධ ගැටුම් ඇති වී තිබෙනවා. ත්‍රස්ථවාදය පැතිරී තිබෙනවා. මෙම තත්ත්වය මත ජනමාධ්‍ය කර්මාන්තය යම් ආකාරයක අවධානම් සහගත අවස්ථාවකට පත් වී තිබෙනවා. යුධ ගැටුමකදී මුලින්ම මිය යන්නේ සත්‍ය බවට ප්‍රකට කියමක් තිබෙනවා. එහිදී නිවැරදි තොරතුරු ලබා ගැනීමට ඇති හැකියාව සමාජයට අහිමි වනවා. මෙය බරපතල තත්ත්වයක්. මෙහිදී  ජනමාධ්‍ය කරුවාට හිමිවන වගකීම වන්නේ අවි බලය පරාජය කර සත්‍ය සමාජ ගතකිරීමයි. පාලකයා හා පාලිතයා අතර රහස් නොතබා ඒවා අණාවරණය කිරීමයි. නමුත් වර්තමානයේ උද්ගතව තිබෙන මෙම තත්ත්වය මත මෙම නිදහස් ජනමාධ්‍ය තම වගකීම් නිසි ලෙස ඉටු කිරීමේ අපහසුතාවයක් දක්නට ලැබෙනවා.

ලෝකයේ නිදහස් ජනමාධ්‍ය පිළිබඳ තත්ත්වය එසේ වන විට ශ්‍රී ලංකාව තුළ මෙම තත්ත්වය ඔබ දකින්නේ කොහොමද?

ශ්‍රී ලංකාවේ ජනමාධ්‍ය පිළිබඳව අවධානය යොමු කරන විට මතුපිටින් පෙනෙන්නට තිබෙන ආකාරයට කිසිඳු බාධාවකින් තොරව පුවත්පත්, ගුවන්විදුලි නාළිකා, රූපාහිනී නාළිකා, සමාජ ජාල වෙබ් අඩවි රාශියක් අපට පෙනෙන්නට තිබෙනවා. නමුත් මෙහි න්‍යෂ්ඨියට ගමන් කළ විට ඇත්තටම එම ජනමාධ්‍යයන්ට නිදහසක් තිබෙනවාද යන්න ගැටලුවක්. අපේ රට කෝටි 02ට අධික ජනගහණයක් වෙසෙන ඉන්  කෝටි එකහමාරකට ආසන්න ජනතාවකට සාක්ෂරතාවය තියන රටක් වුවත් එම ජනතාව නිසි ලෙස ජනමාධ්‍ය භාවිත කරනවාද යන්න ගැටලුවක්. ජනමාධය ආයතන පවා ජනතාව වෙනුවෙන් සේවය කරනවා වෙනුවට පාලන තන්ත්‍රය හා තම හිමිකාරීත්වය වෙනුවෙන් කටයුතු කරන පසුබිමක් මේ තත්ත්වය තුළ ගොඩනැගී තිබෙනවා. එමනිසා ශ්‍රී ලංකාව තුළ මාධ්‍ය වෘත්තිකත්වයක් තවමත් ඇති වී නැහැ. ඉන් අදහස් වන්නේ අප රට තුළද නිදහස් ජනමාධ්‍යයක් පවතින්නේ නැහැයි කියන කාරණයයි.

මෙවන් තත්ත්වයක් ඇතිවීමට රජය කෙතරම් දුරට වගකිව යුතු යැයි ඔබ සිතනවාද?

මෙවන් තත්ත්වයක් ඇතිවීමට රජය ඍජු හා වක්‍ර යන දෙඅංශයෙන්ම වගකිව යුතුයි. මන්ද රටක ප්‍රධානතම අංශයන් වූ දේශපාලනික, ආර්ථික බලය මෙහෙය වන්නේ එම රටේ රජය විසිනි. රටක ව්‍යාපාරික ප්‍රජාව තම ව්‍යාපාරික අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් රජයන් සමඟ විවිධ සම්බන්ධතා ගොඩ නගා ගන්නා අතර එමගින් ඔවුන් රටේ දේශපාලන බලය වෙතද යම් බලපෑමක් කිරීමට උත්සාහ දරයි. ඒ වෙනුවෙන් ඔවුන් යොදා ගන්නේ ජනමාධ්‍යයයි. මෙහිදී රජයන් විසින් එම ව්‍යාපාරිකයන් වෙනුවෙන් ජනමාධ්‍ය ආයතන පිහිටුවීමට බලපත්‍ර ලබා දෙන අතර තම ව්‍යාපාරික නිෂ්පාදනයන් ජනමාධ්‍ය ඔස්සේ ජනතාවට ලඟා කර දීමට ව්‍යාපාරිකයන්ට අවස්ථාව උදා කරදෙන්නේද රජයයි. එහිදී ව්‍යාපාරිකයන් පවතින යථාර්ථය වසන් කරමින් සමාජය තුළ මිත්‍යාව පතුරුවමින් ජනමාධ්‍යයේ මූලික සමාජ වගකීම බිඳදමමින් කටයුතු කරන්නේ හුදෙක්ම තම ලාභය මත පදනම්ව සිටිමිනි. විවිධ ඖෂධ වර්ග, රසකැවිලි වර්ග, දුම්වැටි, රසකාරක වර්ග වැනි මිනිස් ශරීරයට අහිත කර දේ පිළිබඳව තොරතුරු වර්තමාන ජනමාධ්‍ය මගින් අණාවරණය නොවීම කණගාටුවට කරුණක්. තොරතුරු වසන් කිරීම තිබෙන්නේ කොතනද එතන නිදහස් ජනමාධ්‍යයක් නෙමැත.

එතකොට ඔබතුමන් කියන ආකාරයට නිදහස් මාධ්‍ය සංකල්පය ලංකාව තුළ හුදු වචනයට පමණක් සීමා වූවක්?

පැහැදිලිවම නිදහස් මාධ්‍ය සංකල්පය ලංකාව තුළ හුදු වචනයට පමණක් සීමා වූවක්. එසේ ප්‍රකාශ කිරීමට තිබෙන ප්‍රධාන හේතුව වන්නේ 70 80 දශකයන් හීදී බිහි වූ නිදහස් මාධ්‍ය ව්‍යාපාරයේ ප්‍රභලයන් පසුව කටයුතු කළේ කෙසේද? ඔවුන් බහුතරයක් වරදාන වරප්‍රසාද වෙනුවෙන් සාමාන්‍ය ජනතාව අතහැර රජයන් සමඟ සමීපව කටයුතු කිරීමට පෙළඹුනා. විශේෂයෙන්ම විධායක ජනාධිපතිවරුන්ගේ ලේකම්ධූරවල පවා ඔවුන් කටයුතු කළා. එසේ බලනවිට ඔවුන් නිදහස් මාධ්‍ය ව්‍යාපාරයන් ගොඩනගා ඇත්තේ ඔවුන්ගේ වාසිය වෙනුවෙන් පමණයි. ජනමාධ්‍යවේදීන් ඝාතනය වීම්, පැහැර ගැනීම්, පහර දීම්, අතුරුදහන් කිරීම් අදටත් සිදු වෙනවා. 1977 පසු මේ දක්වා ජාති ආගම් භේදයකින් තොරව ජනමාධ්‍යවේදීන් 100 අධික පිරිසක් ඝාතනය වී අවසන් නමුත් අදටත් ඒ එක් අයෙකුගේ මරණයක් වෙනුවෙන් වත් චූදිතයන් සොයා ගෙන නැහැ. එපමණක් නොවෙයි තම සහෝදර ජනමාධ්‍යවේදීන් වෙනුවෙන් පවා හඬක් නොනගන ජනමාධ්‍ය කර්මාන්තයක් මේ වන විට බිහි වී අවසන්. එවන් වටපිටාවක් තුළ නිදහස් ජනමාධ්‍ය කියන්නේ හුදු ප්‍රලාපයක් පමණයි.

නිදහස් මාධ්‍ය සංකල්පයක් නැතිනම් යහපත් මාධ්‍ය සංස්කෘතියක් ලංකාව තුළ ඇති කිරීමට ගත යුතු පියවර ලෙස ඔබතුමන් දකින්නේ මොනවාද?

මා කලින් සඳහන් කළ ආකාරයට ප්‍රථමයෙන්ම දිවයින ඡායාරූප ශිල්පී විමල් සුරේන්ද්‍රගේ සිට එක්නැලිගොඩ දක්වා ඝාතනය වූ  සියලු ජනමාධ්‍යවේදීන්ගේ ඝාතනයන් පිළිබඳව සෙවීමට කොමිසමක් පත් කර එවන් තත්ත්වයක් යළි ඇති නොවීමට වග බලා ගත යුතුයි. තවද ජනමාධ්‍යයන්ට නිදහසේ කටයුතු කරගෙන යාමට අවශ්‍ය වටපිටාවක් සැකසිය යුතුයි. එහිදී හිමිකාරීත්වයෙන් හා ව්‍යාපාරික ප්‍රජාවගේ බලපෑමෙන් තොරව කටයුතු කිරීමට අවශ්‍ය පරිසරය නිර්මාණය කිරීම වෙනුවෙන් රජය මැදිහත් විය යුතුයි. එපමණක් නොව එසේ නිර්මාණය කරන පරිසරයක් තුළ ජනමාධ්‍ය ආචාරදර්මයන්ට අනුකූලව කටයුතු කළ යුතුයි. එහිදී නව ආකෘති කරා ඔවුන් යොමු විය යුතුයි. ජනමාධ්‍යයන් වෙනුවෙන් යම් ආකාරයක නියාමනයන් සිදු කළ යුතුයි එහි අදහස වාරණය කිරීමක් සිදු නොකර අධ්‍යාපන හා උසස් රසවින්දන අවශතා වෙනුවෙන් නිර්මාණය වන අන්තරගතයන් හට ජනමාධය තුළ වැඩි ඉඩකඩක් ලබා දීමට රජය මැදිහත් විය යුතු වීමයි. ජනමාධ්‍ය ක්ෂේත්‍රයට අමතරව ජනමාධ්‍ය අධ්‍යාපනය ද විධිමත් විය යුතුයි එමගින් මාධ්‍ය සාක්ෂරතාවය ඉහළ නැංවිය යුතුයි. මෙවන් පියවරයන් ක්‍රියාත්මක කිරීම තුළින් ලංකාව තුළ යම් ආකාරයක නිදහස් මාධ්‍ය පරිසරයක් ගොඩනගා ගත හැකි බව මාගේ අදහසයි. මෙම නිදහස් ජනමාධ්‍ය පරිසරයක් ගොඩනැගීම පිළිබඳව යම් යෝජනා ඇතුළත් යෝජනා මාලාවක් විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ සංගමය විසින් මේ වන විට පිළියෙළ කර තිබෙනවා. අප එය නිදහස් ජනමාධ්‍ය දින (මැයි 03 දින) පුස්තකාල හා ප්‍රලේඛණ සේවා ශ්‍රවණාගාරයේදී ගරු ජනාධිපතිතුමන් ඇතුලු මාධ්‍ය ක්ශේත්‍රයේ විද්වතුන් හා අනෙකුත් පාර්ෂව වෙනුවෙන් පිළිගැන්වීමට නියමිතයි.

සාකච්ඡා කළේ 
අයේශ් විජයසිංහ.

(මෙය 2016.05.01 දින ඇත්ත පුවත්පතේ පලවූවකි).

Saturday, July 23, 2016

දයාබර යධාර්ථන් මිතුරා වෙතටයි….




පසුගියදා යාපනය සරසවිය තුළ ඇති වූ ගැටුම සම්බන්ධයෙන් විවිධ මත මේ වන විට සමාජ ගත වෙමින් පවතී. මෙම ගැටුම සම්බන්ධයෙන් යාපනය විශ්වවිද්‍යාලයේ දෙවන වසරේ විද්‍යාර්ථීයෙකු විසින් තම අදහස් ලිපියකට ගොනු කරමින් සිංහල විශ්වවිද්‍යාල ප‍්‍රජාව වෙත යොමු කර තිබේ. මේ එම අදහසට පිළිතුර වෙනුවෙන් ලියැවෙන ලිපියයි.

දයාබර යධාර්ථන් මිතුර,

ඔබ ලියූ ලිපිය මා කියවූ අතර එය කියවීමෙන් පසු මෙම ලිපිය ලීවීම වෙනුවෙන් මා සූදානම් කරවූවා යැයි කිවහොත් මා නිවැරදියි. පසුගිය සතියේ යාපනය විශ්වවිද්‍යාලයේ ඇති වූ සිද්ධිය පිළිබඳව මා තවමත් හරි හැටි අවබෝධයකින් පසුනොවෙමි. සිදුවූවෙය් කුමක්ද හෝ ඊට වගකිව යුත්තේ කවුරුන්ද යන්න පිළිබඳව හෝ මා හට අල්ප මාත‍්‍රයක හෝ දැනීමක් නොමැත. නමුත් මේවන විට දකුණේ පුවත්පත් හා විද්‍යුත් මාධ්‍යයන් උතුරේ මෙන්ම එම සිදුවීම පිළිබඳව පුරෝකථනය කොට වැරදිකරුවන්ට ද`ඩුවම් දීමටද නියමිත බව ඔබටත් ආරංචි වන්නට ඇති බව මාගේ හැගීමයි.

දයාබර යධාර්ථන් වසර 30 යුද්ධය මුලූමහත් ශ්‍රී ලංකාවටම ජාතියක්, ආගමක්, කුලයක් නොබලාම බැට දුන් බව ඔබත් මමත් හොඳින් දන්නා කරුණකි. මේ යුද්ධය නිසාවෙන් ඔබටත් මටත් රටටත් අහිමි වූ දේ මිල කළ නොහැකි බවද ඔබත් මාත් දන්නා කරණකි. ඔබත් මාත් රටත් හරි හැටි නොදන්නා කරුණ නම් මෙවන් වූ යුද්ධයක් ඇති වූයේ කෙසේද යන කරුණයි. අද ඇති වී තිබෙන තත්ත්වයද මීට සමාන බව දැන් ඔබට වැටහෙනවා ඇතැයි කියා මට හිතෙනවා. අප මරාගන්නේ කුමටද? ඇත්තටම හේතුවක් තිබෙනවාද? එසේත් නැතිනම් අප අන්‍යයන් වෙනුවෙන් පාවිච්චි වනවාද? අප පිළිතුරු සෙවිය යුත්තේ මෙයටයි.

ඒ වෙනුවෙන් මා ඉතිහාසය මදක් මතක් කරන්නනම්. මා සිතන ආකාරයට ඉංගී‍්‍රසි ජාතීන් විසින් 1815දී අප රට මුලූමනින්ම යටත් කර ගැනීමෙන් පසු අප රට තුළ ඔවුන්ගේ පාලනය ගෙන යාමේ පහසුව වෙනුවෙන් ඔවුන් විවිධ ආණ්ඩුක‍්‍රමයන් මෙරටට හඳුන්වා දුන්නා පමණක් නොව එමගින් අපගේ චිත්ත සන්තානයන් පවා පාලනය කිරීමට ඔවුන් උත්සාහ ගත්තා. එහි කූඨ ප‍්‍රාප්තිය ලෙස ව්‍යවස්ථාධායක හා විධායක සභාවන් වෙනුවෙන් සාමාජිකයන් පත් කිරීම ජාතිමූල පදනම මත සිදුවුණා. එහි ප‍්‍රතිඵලය වූයේ එතෙක් සාමකාමීව ගැටලූ විසඳාගත් අප සැම ජාතීන් වශයෙන් සිතා අප ගැටලූ විසඳා ගැනීමට එකිනෙකාගේ ජාතිය තුළ ගොඩ වැඩි කරගැනීමේ සටනක් සිදු කළා. එමගින් අප අතර එකිනෙකා වෙනුවෙනු තිබූ විශ්වාසය, ආදරය, ගෞරව වෙනුවට සැකය, වෛරය හා කුහකත්වය වර්ධනය වූවා. බටහිර ජාතීන්ට අවශ්‍ය වූවේද එයයි. අප ජාතීන් වශයෙන් භේද භින්න කර ඔවුන්ට එරෙහිව රටක් ලෙස අරගල කිරීමේ අවස්ථාව නැති කර දැමීමයි. එය ඔවුන් ඉතා සාර්ථක අන්දමින් සිදු පමණක් නොව සිංහළ, දෙමළ හා මුස්ලිම් යන සියලූ ජාතීන් ඊට කිසිඳු භේදයකින් තොරව හසු වීමද සිදුවිය . (මෙම ක‍්‍රමය දේශපාලන විද්‍යාවට අනුව බෙදා වෙන් කර පාලනය කිරීමේ උපක‍්‍රමය Divide and Rule Concept ලෙස දැක්වේ).මා මිතුර, එකළ සුද්දන්ගේ ගැට වලට හසු වූ අප සියලූ දෙන ඉන් කිසිඳු පාඩමක් ඉගෙන ගෙන නොමැති බවක් අද මෙම සිදුවන සිදුවීම් වලින් මනාව පෙනෙන්නට තිබේ

1948 දී සුද්දන් අප රට අතහැර ගියද ඔවුන් අප චිත්ත සන්තානයේ පැල කළ සැකය බිය අවිශ්වාස අප සිත් තුළ එලෙසින්ම තබා යෑමට කටයුතු කළෝය. ඒ ඔවුන්ට පසු මෙරට භාර ගැනීමට සැරසෙන ඔවුන්ගේ අනුගාමිකයන්ට කිසිඳු බාධාවකින් තොරව අපව හැසිරවීමට අවශ්‍ය ඉඩ කඩ සළසා දීමටයි. 50ට 50 ඉල්ලීම, සිංහල භාෂාව රාජ්‍ය භාෂාව කිරීම වැනි තත්ත්වයන් උදා වන්නේ එහි ප‍්‍රතිඵල ලෙස යැයි කීවොත් මා නිවැරදියි යැයි මට සිතේ. එවැනි තත්ත්වයන් තුළින් සිදුවූයේ අප ජාතීන් තුළ තව තවත් අවිශ්වාසය වර්ධනය වීමයි. එය පුපුරා යන්නේ 1983 අප රට ම්ලේච්ඡයන්ගේ පාරාදීසයක් බවට ලොව හංවඩු ගැසූ කළු ජූලියත් සම`ගය. මෙයද දේශපාලන න්‍යාය පත‍්‍රයක ප‍්‍රතිඵලයක් මත සිදු වූ සිද්ධි දාමයක් බවට අදට හෙළි වී හමාරය. නමුත් ඉන් ඇති කළ විනාශය මිල කළ හැකිද? විනාශ වූ ජීවිත මිල කළ හැකිද? ඉන් අනතුරුව වසර 30 පුරා දිව ගිය යුද්ධය අමතක කළ හැකිද? නැත. සිතීමට ඇත්තේ එක් දෙයයි ඒ අප එදා පාවිච්චි වූයේ කා වෙනුවෙන් ද යන්නයි. අප පාවිච්චි වූයේ අප ජාතීන් වෙනුවෙන් ද? අපේ සහෝදරයින් වෙනුවෙන් ද? නැත අප පාවිච්චි වූයේ අප ආදරණීයයන් වෙනුවෙන් නොව අප පාවිච්චි වූයේ දේශපේ‍්‍රමීන් යැයි කියාගන්නා ඊනියා දේශපාලකයන් හා ඔවුන් වෙනුවෙන් දර දිය අදින ආයුධ වෙළෙන්දන් වෙනුවෙන් බවයි.

මා ප්‍රිය මිතුර, අද තත්ත්වය ද එදා තරම්ම වෙනසක් නැත. පාලකයන්ගේ මුහුණු හා නම් පමණක් වෙනස් වී ඇත. නමුත් ක්‍රියා කිරීම එදාටත් වඩා අන්තය. එකෙක් නැති වූ බලය නැවත ලබා ගැනීමට අප අතර විරසක ඇති කිරීමට මාන බලද්දී තවකෙක් අමාරුවෙන් ලබා ගත් බලය ආරක්ෂා කර ගැනීමට අපව බිඳවීමට උත්සාහ දරයි. මෙයයි දේශපාලන කී‍්‍රඩාව අප එහි ඉත්තන් පමණකි. අප වැනි වූ ඉත්තන් ඉතා වේගයෙන් එහා මෙහා කිරීමට ඔවුන් දනියි. ඊට විවිධ සිද්ධි නිර්මාණය කරයි. පෝස්ටර්, පිළිම කැඞීම, කලූ තෙල් ගැසීම්, ජල පවිත‍්‍රකාරක සිද්ධිය මේ සියල්ල ඔවුන්ගේ න්‍යාය පත‍්‍ර වල කොටස්ය. ඊට ඔබත් මමත් ඇතුලූ සමස්ථ සමාජය හසු වී හමාරය. එහි ප‍්‍රතිඵලය පසුගියදා ඇති වූ ගැටුමය.

ගැටුම් තිබෙන තැන මීලග මැතිවරණයට ඔවුන්ට විකීණීමට දෙයක් ඇත. පසුගිය අවුරුදු තිහ පුරා ඔවුන් සිදු කළේ එයයි. එය ඉදිරියට ද කිරීමට ඔවුන් නොපැකිළව කටයුතු කරනු ඇත. සිද්ධි මවනු ඇත. දමිළ සමාජය හා සිංහළ සමාජය මින් බේරා ගැනීමේ වගකීම ඇත්තේ ඔබ හා මා දෑත් තුළය. ඔවුන්ට නිවැරදි මග පෙන්විය යුත්තේ අපය. ඒ අන් කවර හේතුවක් නිසාවත් නොව අප මෙරට ඉහළම අධ්‍යාපනය ලබන එම සමාජයන් සම`ගම හැදී වැඩුණු  එකම කොට්ඨාශය අප වන නිසාවෙනි. එහෙයින් තව දුරටත් අපව වෙන් කිරීමට ඔවුන්ට ඉඩ නොදීමේ වගකීමද පැවරී ඇත්තේ අපටමය. එබැවින් පාලනාධිකාරය ප‍්‍රශ්න විසඳනතුරු නොසිට ශිෂ්‍යයන් ලෙස අවබෝධයෙන් කටයුතු කර ප‍්‍රශ්න වලට විසඳුම් සොයා ගත යුතුය. එවිට ඔවුන්ට සිද්ධි මැවීමට හැකියාවක් නොලැබෙනු ඇත.

මා ප්‍රිය මිතුර මාගේ ලිපිය අවසන් කරන්නට මත්තේන් මා සවන වැකුණ ගාථාවකින් ලිපිය අවසන් කරන්නට මා කැමතියි. මේ ගාථාව කොසඹෑ නුවර කළහා කරපු භික්ෂූන් වහන්සේ පිරිසක් අමතා බුදු රජාණන් වහන්සේ දේශනා කළ ගාථාවකි

පරේචන විජානන්ති – මයමෙත්ත යමාමසේ
යේච තත්ථ විජානත්තී – තතෝ සම්මන්ති මේධගා

මෙහි තේරුම නම් මෙලෙස කෝළහළ කරන්න ගියහොත් විනාශ වන්නේ අපමය යන්න කෝළාහළ කරන උදවිය නොදන්නෝය. නමුත් කෝළහළ වලින් වැනසෙන්නේ අපමය යන්න ඔවුන්ට අවබෝධ වනවා නම් ඒ තුළින්ම කෝළහළය සන්සිඳෙන්නේය යන්නයි.

මා ප්‍රිය මිතුර අප අනුන්ට සිනහවක් වූ වාර අනන්තය වසර තිහ පුරා සිදුවූයේ ද එයයි. අප අනුනන්ට සිනහවක් නොවී අප එකිනෙකාට ආදරයෙන් සිනහ වෙමු, ප්‍රේමයෙන් වැළඳ ගමු. ඒ දවස වැඩි ඈතකට නොගෙන යාමට අප දෙදෙනා වග බලා ගනිමු.

ඔබට තෙරුවන් සරණයි!

මෙයට,
ඔබේ නොදුටු මිතුරා,
අයේෂ් මධුශංඛ

Wednesday, August 5, 2015

පොරොන්දුවලට වඩා ප‍්‍රතිපත්ති වැදගත් බව දැනෙන්න ජනතාව දැනුම්වත් විය යුතුයි




සමන් රාජපක්ෂ
ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්ය 
කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ ජනසන්නිවේදන අධ්‍යයන අංශය 


හඳෙන් හාල්, ධර්මිෂ්ඨ සමාජයක් උදා කරදෙන බවට මෙන්ම තවත් බොහෝ දේ ලබා දෙන බවට පොරොන්දු වෙමින් මෙරට ජනතාව මුලාවට පත් කරමින් ඡන්දය කොල්ලකෑම කලක පටන් මෙරට තුළ කි‍්‍රයාත්මක වන සුලභ දේශපාලන න්‍යායකි. ඇත්තටම පොරොන්දුවලින් තොර දේශපාලනයක යෙදිය නොහැකි ද? ජනතාව එයට වහල් වී හමාර ද? මේ පිළිබඳව කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ ජනසන්නිවේදන අධ්‍යයන අංශයේ ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්ය සමන් රාජපක්ෂ මහතා සමග කළ සංවාද සටහනයි.

මැතිවරණය හා පොරොන්දු යන වචන දෙක ලංකා දේශපාලනය තුළ එකම කාසියක දෙපැත්තක් බව වර්තමානයේ පිළිගැනීමයි. ඔබ සිතන ආකාරයට මැතිවරණය සමග පොරොන්දු කරලියට පැමිණෙන්නේ ඇයි?

මේ වනවිට මහ මැතිවරණයක් ප‍්‍රකාශයට පත් කරල තියනවා. විවිධ දේශපාලන පක්ෂ තම මැතිවරණ ව්‍යාපාරය තුළ පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර ආසන ගණනක් දිනා ගැනීමේ අරමුණින් විවිධ මැතිවරණ පොරොන්දු මේ වන විටත් ඉදිරිපත් කර තිබෙනවා. දැන් ලංකාවේ ජනතාව මුහුණ දී තිබෙන්නේ බුදු සමයේ කාළාම ජනපදයේ මිනිසුන් මුහුණ දුන් ගැටළුවටයි. විවිධ පක්ෂවල විවිධ දේශපාලකයින් පැමිණ විවිධ පොරොන්දු එකල මෙන් අදත් ඉදිරිපත් කරනවා. ඒ අන් කවර හේතුවකටවත් නොවෙයි පොරොන්දු මගින් ජනතාවට සමීප වීම තුළින් පාර්ලිමේන්තුවේ බහුතර ආසන ගණනක් දිනා ගැනීම යි. මෙය ගමේ භාෂාවෙන් කියනවා නම් ”පැටියා අල්ලා එළදෙන අල්ලනවා වගේ” කි‍්‍රයාවක් මේ න්‍යාය තමයි දේශපාලකයන් පොරොන්දු මගින් සිදු කරන්නේ. පොරොන්දු ආකර්ෂණිය හා සංවේදී නිසා එමගින් ජනතාවගේ ඡුන්දය ඩැහැ ගැනීමට මෙය කරළියට පැමිණ තිබෙනවා කිව්වොත් එය නිවැරදියි.

මෙසේ ලබා දෙන පොරොන්දු කාලයට අනූකූල නොවන හුදෙක් ජනතාව මුලාවට පත් කරන දේවල් පමණක් යැයි මා යෝජනා කළොත් ඔබ ඊට එකග වනවා ද?

නැහැ. නමුත් එවැනි මතයක් වර්තමාන සමාජය තුළ නිර්මාණය වෙලා තියනවා. ඒ දේශපාලකයන් විසින් තම පොරොන්දු භාවිතා කළ ආකාරය මතයි. පොරොන්දු නරක නැහැ. මෙමගින් හැෙ`ගන්නේ සමාජයේ පවතින සහ සම්බන්ධයයි එනම් පොරොන්දු ලබා දීම හා ඉටු කිරීම මතයි එහි සාර්ථකත්වය රඳා පවතින්නේ. ඒවා පෞද්ගලික, වෘත්තීමය හෝ දේශපාලනික වනන්නට පුලූවන්. නමුත් මේවා සදාචාරය හා පැවැත්ම මත බැඳුන දේවල්. නමුත් මෙම පොරොන්දු සංකල්පය වර්තමානයේ පටු අරමුණු වෙනුවෙනු ජනතාව කොල්ලකෑමේ අරමුණින් යුතුව භාවිතා කරන නිසාවෙන් මේවා ”කඩවුණු පොරොන්දු” ලෙස ජනතාව තුළ මතයක් ඇති කර තිබෙනවා. අතීතයේ දුටුගැමුණු රජතුමා හා පරාක‍්‍රමබාහු රජතුමා වැනි අය මෙන්ම වර්තමානයේ බිහිි වූ යම් යම් පාලකයන් විසින් ලබා දුන් පොරොන්දු ඉටු කර තිබෙනවා. ඒ අතරින් ඉටු නොකළ පොරොන්දු ගණන සැළකිය යුතු ලෙස වර්තමානය තුළ වැඩිවීම මත මෙවැනි මත නිර්මාණය වීම සාධාරණයි.

ප‍්‍රධාන දේශපාලන පක්ෂවල ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශයන්ට පවා යම් යම් පොරෝන්දු ඇතුළත් කර තිබෙනවා. මෙය කෙතරම් වළංගුතාවකින් යුතු ද?

මැතිවරණ ප‍්‍රකාශයන්ට යම් කරුණු ඇතුළත් කළ යුත්තේ පොරොන්දු ලෙස නොවෙයි. අද මැතිවරණ ප‍්‍රකාශයන්, අලෙවිකරණ සැළසුම් බවට පත් වී තිබෙනවා. එමනිසා මැතිවරණ ප‍්‍රතිපත්ති ප‍්‍රකාශයන් වෙනුවට දේශපාලන පක්ෂ විසින් පොරොන්දු පති‍්‍රකා ඉදිරිපත් කිරීමක් දක්නට තිබෙනවා. එමගින් ඔවුන් බලාපොරොත්තු වන්නේ මෙම පොරොන්දු අලෙවි කරන්නයි. මෙහිදී දැක්විය හැකි සුවිශෙෂි කරුණ නම් මෙම දේශපාලන පොරොන්දු දේශපාලකයින් ඉදිරිපත් කරනවා වෙනුවට ඔවුන්ගේ මැතිවරණ ව්‍යාපාරය මෙහෙයවන පුද්ගලයින් විසින් ඉදිරිපත් කිරීමයි. මෙමගින් සිදු වන්නේ රටක පවතින ආරක්ෂාව, ආර්ථිකය, අධ්‍යාපනය හා සෞඛ්‍ය ආදී වූ ක්ෂේත‍්‍ර තුළ ඇති සැබැ ගැටලූවලට  විසදුම් ඉදිරිපත් කරනවා වෙනුවට ජනතාවගේ සිත දිනා ගැනීමේ අරමුණින් ඔවුන්ට සංවේදී ආකර්ෂණීය පොරොන්දු ඉදිරිපත් කිරීමයි. වර්තමානයේ විවිධ ප‍්‍රදේශයන්ට අදලව පොරොන්දු ඉදිරිපත් කෙරෙනවා. නමුත් සිදු විය යුත්තේ ප‍්‍රදේශයකට අදාළව නොව සමස්ත රටටම අදාල වන ලෙස ප‍්‍රතිපත්ති සකස් කිරීමයි. නමුත් එලෙස සිදු නොවන විට විවිධ ආකාරයේ ජනපි‍්‍රය පොරොන්දු මැතිවරණ ප‍්‍රකාශවලට වර්තමානයේ ඇතුළත් කරනවා.

අතීතයේ ලංකා දේශපාලනය තුළ විවිධ ජනපි‍්‍රය පොරොන්දු ලබා දුන්නත් ඒවා ඉටු වුණේ නෑ. ඒ පිළිබදව ඉතා හොදින් දැන දැනත් ජනතාව තවමත් පොරොන්දු පිළිබදව විශ්වාසය තබන්නේ ඇයි?

අපට කියන්න බෑහැ, සමහර පොරොන්දු ඉෂ්ට වුණේ නැහැයි කියලා. ඒක මැන බලන්න පුලූවන් නිදහස් ශී‍්‍ර ලංකාව විවිධ පාලකයින්ගේ ලැයිස්තුවක් ගෙන ඔවුන් ලබා දුන් පොරොන්දු හා ඉටු කළ පොරොන්දු සලකුණු කළ හොත් පැහැදිලිව දක්නට ලැබෙයි ඔවුන් යම් පොරොන්දු ඉටු කළ බවට. එහිදී සිරිමාවෝ මැතිනිය 1972දී ස්වයංපෝෂීත ආර්ථිකයක් වෙනුවෙන් ජනතාවට ලබා දුන් පොරොන්දුව පරාජයට පත් වන්නේ 1977 දී ජේ ආර් ජයවර්ධන විසින් ලබා දුන් කුසගිනි නිවීමේ ජනපි‍්‍රය සංවේදී පොරොන්දුවටයි. මෙහිදී එක්සත් ජාතික පක්ෂය වෙත 5/6ක බලයක් ලැබුණු අතර ජේ ආර් ජයවර්ධන විසින් එම පොරොන්දු ඉටු කරන්නේ 80 දශකය පුරාවටම ලේ වැගිරීම් මාලාවක් දියත් කරමිනි. මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපති තුමා පවා ත‍්‍රස්තවාදය නිමාවට පත් කිරීමේ පොරොන්දුව ඉටු කළ නායකයෙක්. එමෙන්ම  මෛති‍්‍රපාල ජනාධිපතිතුමා පවා තමා පොරොන්දු වූ යහපාලනය පිළිබද පොරොන්දුව ඉටු කිරිමට දැඩි ප‍්‍රයත්නයක යෙදෙනවා. එමනිසා පොරොන්දු ඉදිරිපත් කිරීම අතීතයේ සිට වර්තමානය දක්වාම සිදු වු අතර යම් යම් පොරොන්දු විවිධාකාරයෙන් ඉටු වීම මත ජනතාව තවමත් පොරොන්දු පිළිබද විශ්වාසය තබනවා යැයි සිතීමට පුලූවන්.

මෙම පොරොන්දු දේශපාලනය යම් ආකාරයකට ජනතාවගේ සිතුම් පැතුම් වෙන්දේසියේ තබන්නක් යැයි කිවහොත් ඔබ ඊට එකග වනවා ද?

එය මේ ආකාරයට පැහැදිලි කරන්න පුලූවන්. විවිධ පක්ෂ විවිධ පොරොන්දු ලබා දෙනවා. යම් පක්ෂයක් විසින් පොරොන්දුවක් ලබා දෙනවා රැුකියා දස ලක්ෂයක් ලබා දෙනවා කියා. නමුත් එය ලබා දෙන්නේ කොතනින් ද? කුමන ආකාරයට ද? ආදී වශයෙන් වූ කි‍්‍රයාදාමය සඳහන් වන්නේ නෑ. ඔවුන්ට ඒ පිළිබදව අවබෝධයක් නෑ. හුදෙක් ජනතාවගේ සංවේදී කරුණු වූ රැුකියා, ආහාර, මිල මුදල් වැනි කරුණු පමණක් පදනම් කර ගනිමින් ජනතාවගේ සිතුම් පැතුම් සම`ග මේ පොරොන්දු ගණුදෙනු කරනවා කියා කියන්න පුලූවන්. මෙය මේ ආකාරයෙන්ද පැහැදිලි කරන්න පුලූවන්. ශී‍්‍ර ලංකාව කියන්නේ ආහාර ජාවාරම ඉතා ඉහළින් සිදු වන රටක්. නමුත් කිසිදු අපේක්ෂකයෙක් තමා විසින් බලයට පත් වූ පසු ජනතාව වෙනුවෙන් වස විෂ වලින් තොර කාබයිට්වලින් තොර හොඳ කැම වේලක් ලබා දෙන්නට පොරොන්දු වන්නේ නෑ. එවැන් පොරොන්දු ලබා දෙනවා වෙනුවට ඔවුන්ගේ සිතුම් පැතුම් සම`ග ගණුදෙනු කරන පඩි වැඩි කිරීම්, රැුකියා, මොටර් සයිකල් වැනි මනෝරාජික සිහින පිළිබද චිත‍්‍රයක් මවනවා. එමනිසා මෙම පොරොන්දු ම`ගින් ජනතාවගේ සිතුම් පැතුම් වෙන්දේසියේ තබනවා විනා අන් කාර්යයක් අපේක්ෂකයන් සිදු කරන්නේ නෑ.

මෙසේ දේශපාලන වේදිකාවන් තුළ ලබා දෙන පොරොන්දු ඉටු කරවා ගැනීමට අවශ්‍ය යාන්ත‍්‍රණයක් සකස් වී නැහැ. එවන් තත්ත්වයක් තුළ මෙලෙස ලබා දෙන පොරොන්දු ඉටු කරවා ගන්නේ කෙසේද?

සමහර පොරොන්දු ඉටු කරන්න පුලූවන් සමහර ඒවා ඉටු කරන්න අමාරුයි. වටුප් වැඩි කිරීමට පොරොන්දු වූ පමණින් එය ඉටු කළ හොත් සමාජය තුළ විවිධ අසමබරතා සිදු වීමට පුලූවන්. ඒ ගැන පවා සැලකිලිමත් විය යුතුයි. මීට හොඳම උදාහරණය පසුගිය රජය පොරොන්දු ඉටු කිරීමට උපාධිධාරීන් වෙනුවෙන් ලබා දුන් සංවර්ධන සහකාර තනතුරු හඳුන්වන්නට පුලූවන්. මෙහිදී එම උපාධිධාරීන්ගේ අනාගතය රැුකියාවේ සුරක්ෂිතභාවය ආදී කරණු සැළකිල්ලට නොගෙන හුදෙක් පොරොන්දු පමණක් ඉටු කිරීම නිසා විවිධ ප‍්‍රශ්න ඇති වුණා. එමනිසා පොරොන්දු දීමට පෙර යාන්ත‍්‍රණය සකසා අනතුරුව පොරොන්දු ලබා දිය යුතුයි. මෙහිදී ජනතාව දැනුවත් විය යුතුයි. හුදෙක් පොරොන්දුවලට පමණක් තම ඡුන්දය ලබා නොදී ප‍්‍රතිපත්තිමය කරුණු වෙනුවෙන් තම ඡුන්දය භාවිතා කිරීමට ජනතාව දැනුවත් විය යුතුයි. එහිදී පාලකයන් පවා හුදෙක් පොරොන්දු ඉදිරිපත් නොකර ප‍්‍රතිපත්ති වෙනුවෙන් පෙළගැසේවි.

ඔබ ප‍්‍රකාශ කරන ආකාරයට ලංකාව වැනි පොරොන්දු දේශපාලනයට නැඹුරු වූ රටක් ප‍්‍රතිපත්තිමය රාමුවකට ගෙන එ්මට ගත යුතු පියවර මොනවා ද? 

මූලික වශයෙන්ම ලංකාව තුළ පුළුල් දේශපාලන සංස්කෘතියක් ඇති කළ යුතුයි. එමගින් ජනතාවගේ ආකල්ප, දැනුම, ආධ්‍යාත්මය දියුණු කළ යුතුයි. ඊට රටේ පවතින සමාජ ආයතන ව්‍යුහය ඉතා සකී‍්‍රයව කි‍්‍රයාත්මක විය යුතුයි. එනම් රාජ්‍ය ආයතන පෞද්ගලික ආයතන මෙන්ම ජනතාවට ඉතා සමීප ආගමික ආයතන පවා සකී‍්‍රයව කටයුතු කළ යුතුයි. වර්තමානයේ එම සකී‍්‍රයත්වය මා දකින්නේ නැහැ. මිනිසුන් දැනුවත්භාවයට පත්කිරීමට මෙම ආයතන උත්සාහ ගන්නා බවක් පෙනෙන්නට නැහැ. මෙහිදී කාළාම වැසියන්ට බුදුන් වදාළ ප‍්‍රකාශයෙන් ,එනම් තමන් දැක එය අත්විඳ එය පිළිගැනීමට අවබෝධ කර දීම එකළ ජනතාවගේ බුද්ධිය පුලූල් කිරීමක්. වර්තමානයේ එවැනි කි‍්‍රයාවන් සිදු නොවන තාක් කල් මුදල් වියදම් කළ හැකි, දේශපාලන දැනුමක් අවබෝධයන්, නැති අපචාර කරුවන් හොරුන් බලයට පත්වීම වළක්වාලිය නොහැකි කරුණක් ලෙස පෙන්වා දෙන්න පුලූවන්.


සංවාද සටහන
අයේශ් විජයසිංහ
[මෙම ලිපිය 2015.08.02 දින ඇත්ත පුවත්පතේ පළ වූවකි.]

Wednesday, July 22, 2015

ලෙයින් කළ සටහන



වෙනසක් කළා                      අට
සිතමින් වෙනස් කරනට         රට
නමුත් මේ අප                       හට
වැදුන පාරක් කන පැලෙන්    නට


අඩුවුන කොත්ත                 මල්ලී
වැඩිවුණ පඩිය                    සල්ලී
එ්ත් අප                            හෙල්ලී
ගියේ හෙළි වී බැංකු            පිල්ලී


එහෙන් සංධා                        නේ
දෙකට බෙදු                      නානේ
දුන්නොත් ඡන්දෙ හා             නේ
කන්න වෙයි රට මලම        දානේ


දෙගොල්ලොම           හොරුනේ
කාටද ඡන්දෙ                දෙන්නේ
වෙනසක්                     කරන්නේ
ලෙයින් එය සටහන්     කරන්නේ

Monday, July 13, 2015

අකලට මිලින මල් වරද කාගේද ?


 ඕනෑම නිර්මාණයකට වගකිව යුත්තෙක් ඇත. විටෙක ඔහු එහි හිමිකරු මෙන්ම නිර්මාණකරුද වේ. නිර්මාණකරුවෙකුට තම නිර්මාණ අභිමාණයකි, ශක්තියකි. විටෙක එය ඔහුගේ ජීවිතයද වේ. දරු පරපුරද ඒ ආකාරයෙන් දෙමාපියන් විසින් නිම කරන ලද සුවිශේෂී නිර්මාණයකි. එම නිර්මාණයට වගකිව යුත්තේ ඔවුන්මය. වර්තමානය තුළ අසන්නට දකින්නට ඇති ළමා ජීවිත නිකරුනේ විනාශ වීම් හා මිළින වීම් සහා වගකිව යුත්තේ කවුරුද? මේ එය විමසා බැලීමට කාලයයි.

මනුෂ්‍යයෙකු ලෙස ජන්මය ලැබීමට පෙර කුස තුළදීම දරුවන් මරා දැමීම මෙන්ම ජන්මය ලැබී පැයක් ගත වීමටත් මත්තෙන් දරුවා වැසිකිලි වලකට හෝ කුණු ගොඩක් වෙත විසි කරමින් ඔවුන්ගේ ජීවිත විනාශ කිරීම කලක පටන් අප රට තුළ සිදුවන්නක්. ඊට බලපාන ලද ආර්ථික, සමාජීය, මානසික සාධකයන් ගණනාවකි.  නමුත් මෑත ඉතිහාසයේ අපට අසන්න ලැබුනේ ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් සිද්ධීන් සමුදායකි. විටෙක තට්ටු නිවාසයක ඉහළ තට්ටුවක සිට මවගේ අත්ල මතින් ගිලිහුන දියණිය බිම වැටී මිය යාමකි. තවත් විටෙක තම මිත්තණිය භාරයේ සිටි දරුවා ගට වැටීමෙන් මිය යාමකි. එපමණක් නොව මව පියා දෙදෙනාම නිවසේ සිටි අවස්ථාවේදී දරුවා මෝටර් රථයෙහි දොර වැසී හුස්ම සිරවීමෙන් මිය යාමකි. මේ ආකාරයෙන් මෑත ඉතිහාසය තුළ අපරික්ෂාකාරී අන්දමින් දරුවන් මිය යාම ශී‍්‍ර ලාංකික සමාජය තුළ කතා බහට ලක් වූ මාතෘකාවක් බවට පත් වී හමාරය. ඇත්තෙන්ම කුමක්ද මෙයට හේතුව? රට තුළ පවතින ආර්ථික විශමතාවයද? නැතිනම් දෙමාපියන්ගේ නොසැළකිලිමත් භාවයද? එසේත් නැතිනම් ප‍්‍රත්‍යක්ෂයට භාජනය නොවන වෙනයම් කරුණක්ද?

මේ පිළිබව අදහස් දැනගැනීම සහා අප පියෙක් මෙන්ම විශ්වවිද්‍යාල ආචාර්යවරයෙක් වන කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ මාධ්‍ය ඒකකයේ ප‍්‍රධානී මහාචාර්ය මාපා තිලකරත්න මහතාව සමිබන්ධ කරගත්තා. මේ ඔහු විසින් පල කල අදහස්

වර්තමානයේ ශී‍්‍ර ලංකාව පිළිබ කතා කරද්දී බරපතල ප‍්‍රශ්න කීපයක්ම තියනවා. ඉන් ප‍්‍රධාන කරුණක් වන්නේ රිය අනතුරු වලින් ජීවිත හානි සිදුවීම. අනෙක් කරුණ වන්නේ මෑත කාලයේදී වාර්තා වන ඉතාමත් අවාසනාවන්ත ලෙස බිලිදු දරුවන් හා පාසල් වයසේ දරුවන් මිය යාම. මෙහිදී දරුවන් වලවල් වලට වැටීම, තට්ටු නිවාස වලින් වැටීම, වගා ළිං වලට වැටීම, වල් වලට වැටීම ආදියෙන් මරණයට පත්වීම් ජනමාධ්‍ය මගින් මෙම කාලය තුළ සුලභව වාර්තා වනවා. මම දකින ආකාරයට මෙම මරණ සහා වගකිව යුතු මුල්ම පාර්ෂවය වන්නේ එම දරුවන්ගේ මව පියා හා පවුලේ සමාජිකයන්ගේ නොසැළකිලිමත් භාවයයි.
නිවසේ පවතින යම් යම් අපහසුතා නිසා දරුවන් පිළිබව සොයාබැලීමට අපහසුවුවත් ඒ කිසිවක් සමාවට කාරුණු නොවෙයි. දරුවන් පිළිබ අවධානය දෙමාපියන්ට තිබිය යුතුයි. එ වගේම එවැනි පුවත් ජනමාධ්‍ය තුළ බරපතල උණුසුමු පුවත් විය යුතු නැහැ. ජනමාධය මගින් මේවා පලවීම මත දෙමාපිය අවධානය ලැබීම පමණක් අරමුණ විය යුතුයි.

අනෙක් කරුණනම් වර්තමාන පර්යේෂණයන්ට අනුව ගෙදර රාතී‍්‍ර කාලය තුළ රූපවාහිනිය සමග දෙමාපියන් රැඳෙනවිට දරුවන් පිළිබව සැළකිල්ලක් උනන්දුවක් නොදක්වන බව සොයාගෙන තිබෙනවා. එපමණක් නොවෙයි රැකියා තත්ත්වයන් මතද මෙය උද්ගතවීමට අවස්ථාව ඇත. මෑතකදී වාර්තා වූ දැදුරු ඔයට පැන සියදිවි නසා ගත් පාසැල් සිසුවිය තම දෙමාපියන් විදේශ ගතවීම මත ඔවුන් සමග සබතාවයක් නොදක්වන බවට කරුණු අනාවරණය විය. මෙමගින් පෙනී යන්නේ දෙමාපිය දරු සබතා වර්තමානයේ ගිලිහී ගොස් ඇති බවයි. එමෙන්ම දරුවන් පිළිබව ඇති අවධානයද දෙමාපියන් තුලින් ඈත්වී ඇති බවයි. මා සිතන ආකාරයට දරුවා පිළිබ අවධානය කුඩා කල පමණක් නොව දරුවන් වර්ධනය වූ පසුවද පැවතිය යුතුයි යන්නයි.

මෙහිදී අවධානය යොමු කළයුතු අනෙක් කරුණ වන්නේ මෙම සිද්ධි දාමයට රටක පවතින ආර්ථිකයද යම් බලපෑමක් එලල කළ හැකි බවයි. එනම් ගෙදර කටයුතු, යැපීම, දරුවා ජීවත් කිරීමට රැකියා කිරීම වැනි තත්ත්වයන් මත දරුවා පිළිබව පවතින අවධානය අඩුවිය හැකිය. එහිදී රටක පවතින දුර්වල ආර්ථිකයද යම් ආකාරයක බලපෑමක් එල්ල කළ හැකිය

මහාචාර්ය මාපා තිලකරත්නයන්ට අනුව මෙම දරුවන් අකාලයේ මියයාම් සහා බලපාන ලද ප‍්‍රධාන හේතුව වන්නෙ, රටක පවතින දුර්වල ආර්ථික තත්ත්වය මත දෙමාපියන් දරුවන් වෙනුවෙන් සාර්ථක අනාගතයක් උදාකිරීම උදෙසා තරකාරී ලෙස රැකි රක්ෂාවල නිරතවීම මත  ඇතිව තිබෙන නොසැලකිලිමත් භාවයයි. තවද මෙම තරකාරීත්වය තුළ දවස පුරා වෙහෙසෙන දෙමාපියන් රාතී‍්‍ර කාලයේ නිවසට පැමිණීමෙන් පසු තම වෙහෙස නිවාගැනීම සහා රූපවාහිනිය වෙත යොමුවීම මත දෙමාපිය දරු සබදතා ගිලිහීයාමද මෙම මරණවලට තවත් හේතුවක් ලෙස ඔහු පෙන්වා දෙයි.

මෙම සංකීර්ණ තත්ත්වය පිළිබව තවදුරටත් සාකච්ජා කිරීම සහා අප සම්බන්ධ කරගත්තා කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ ජනසන්නිවේදන අධ්‍යයන අංශයේ කථිකාචාරිනී සමන්තිකා පි‍්‍රයදර්ශණී මහත්මියව. ඇය මවක් මෙන්ම වර්තමාන සමාජය පිළිබව ගවේෂණාත්මකව විමසන්නෙකු වශයෙන් මෙම දරුවන් මිය යාමේ පරිසරයක් උදා වූයේ කෙසෙද? යන්න පිළිබ ව මෙසේ ප‍්‍රකාෂ කරන ලදී,

අද එකල තිබූ සරල සමාජය වෙනුවට සංකීරණ සමාජයක් බිහිව තිබෙනවා. න්‍යෂ්ඨික පවුලක් වටා සෑම දෙයම නිර්මාණය වී තිබුනත් මෙය සංකීරණ තත්ත්වයක් වී තිබෙනවා. අපට මෙය තුළ පැටලූන නූල් බෝලයක් හමුවනවා. මෙම පටලැවිල්ල නිසාවෙන් කලින් හදුනාගත් මව පියා දරුවන් යන භූමිකාවන් තුළ විශාල තිගැස්මක් ඇති වී තිබෙනවා. ඊට හේතුව මෙහි පුපුරායාමක් ඇති වීමයි. මෙම පුපුරා යාමත් සම දෙමාපිය දූ දරු සබතාවය සාමකාමී නොවන පරිසරයක් තුළ ගොඩනැගී ඇති අතර ඒ තුළින් සියළු දෙනා තාක්ෂණයේ දියුණුවේ මහිමයෙන් ආර්ථිකය පසුපස දිව යන තත්ත්වයක් උදාවීම මත අනතුර දරුවාගේ අසලටම පැමිණ තිබෙනවා. එවැනි අනාරක්ෂිත, මුදල් පසුපස දුවන සමාජයක සමාජගතවී පමණක් නොව කලින් සහන් කළ නූල් බෝලය තුළ දරුවා සිරවීම මත මෙම මරණ සිදුවන බව මාගේ හැගීමයි. එහිදී විවෘත ආර්ථිකය හදුන්වාදීමත් සම ජනතාව තුළ අනවශ්‍ය අවශ්‍යතා රාශියක් නිර්මාණය කිරීම නිසාවෙන් එම අවශ්‍යතා පසුපස හඹායාම මත දරුවාව මගහැරී යාම ස්වභාවික සාමාණ්‍යකරණයක් බවට අද පත්වී තිබෙනවා.
ලාංකීය සමාජය මගින් කුඩා කළ දරුවාව යම් යම් දේ කිරීම සහා වළක්වාලීමෙ ක‍්‍රමවේදයද දරුවා වෙත අනාරක්ෂිතභාවය රැගෙන එන්නක්. එනම් දරුවා යමක් කිරීමට උත්සාහ දරන වට එපා කීම මගින් දරුවා ඊට නිරායාසයෙන්ම පෙළඹීමයි. දෙමාපියන් තම දරුවා කීකරු කර ගැනීම මගින් අනතුරින් වළක්වා ගැනීමට උත්සාහ දැරුවත් එමගින් දරුවා එම කි‍්‍රයාවන් සහා පෙළඹවීම පමණක් සිදුවේ. මෙම අවාසනාවන්ත තත්ත්වය නිර්මාණය වීමට මෙයද එක් හේතුවකි
ඇය මෙම උදා වී ඇති තත්ත්වය සමනය කිරීමට අවශ්‍ය විසදුම්ද සාකච්ජා කරන ලදී. එහිදී ඇය මෙසේ ප‍්‍රකාෂ කරන ලදී,

වර්තමාන දරුවා තම අරගලය තමන් මවගේ ගර්භාෂය තුළ සිටින අවධියේම ආරම්භ කරන අතර එම අරගලයම තමන් සමාජයට පැමිණීමෙන් අනතුරුව දිවා සුරැකුම් මධ්‍යස්ථානය තුල, සෙල්ලම් කිරීමට අවකාෂය හි වීම තුළ මෙන්ම ස්වභාවික පරිසරය අත්විදීමට නොහැකි වීම තුළද දියත් කරනවා. දෙමව්පියන් දරුවාගේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් තාප්ප, මෙහෙකරුවන් ආදිය සපයා දී තිබුනත් එය ආරක්ෂාවට ප‍්‍රමාණවත් නොවේ. මෙසේ දරුවාව ආරක්ෂා කිරීමට කටයුතු කරන දෙමාපියන් දරුවාට තමන් පිළිබව වගකීම ලබා නොදීම මත මෙම තත්වය තවත් උග‍්‍රවනවා. අප කුඩා කාලයේ අප විසින්ම ආරක්ෂාව සපයා ගත්තත්, වර්තමාන දරුවාට දෙමාපිය ආරක්ෂාව මත කොටු වීමට නැතිනම් ආකෘතිගතවීමට සිදුව තිබෙනවා. මෙමගින් දරුවා අනතුරකට පත්වීමේ ඉඩකඩ වැඩිව තිබෙනවා.

දෙවනුව ජනමාධ්‍ය මගින් දරුවාට පෙන්වන දේ මගින් ඔවුන්ව අනතුරු වෙත පෙළඹවීමේ තත්ත්වයක් නිර්මාණය වී තිබෙනවා. මෙහිදී දරුවා අත කිසිදු වරදක් නැහැ. මෙම ළමා වැඩසටහන් යැයි කියා ගන්නා දේවල් හා කාටූන් වලට එරෙහිව පියවර නොගන්නා වැඩිහිටි සමාජයයි වරද කරන්නේ. ඉස්සර ටාසන් කාටූනයට එරෙහිව කතා කළත් අද ඒ තත්ත්වය දක්නට නහැ. මෙය විශාල අඩුපාඩුවක්.  එමගින් දරුවා අන්තරාකාරී කි‍්‍රයා සහා පෙළඹෙනවා. එපමක් නොවෙයි ආර්ථික තරයේ නිරත දෙමාපියන්ගේ විවේකය රාත‍්‍රී රූපවාහිනිය වෙනුවෙන් වැයවීම මතද දරුවා පිළිබ වගකීම අද සීමා වෙලා. ඔවුන් තම දරුවන් වෙනුවෙන් බැංකු ගිණුම්, ඉඩම් හා අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් කාලය වෙන් කරද්දී ඔවුන්ගේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් ගත යුතු පියවරයන්ගෙන් දෙමාපියන් ඈත් වෙලා. මෙහි පුපුරායාමයි අප මේ පසුගිය කාලය තුළ අත්වින්දේ.

30 වසරක යුද්ධය තුළ මිලිටරිකරණය වූ සමාජයක් තුළ දරුවා, ආරක්ෂාව නිසාවෙන් සීමාවීමකට ලක්වෙලා. මෙම සීමා වීම මත දරුවා ජනමාධ්‍ය මගින් පෙන්වන ප‍්‍රචන්ඩත්වය, විප්ලවය හා අත්හදාබැලීම් වෙත යෙමුව තම ජීවිතය විනාශ කරගනු ලබනවා. මව පියාගේ ගැටුම් මෙන්ම සමාජයේ පි‍්‍රයාකාරකම් මත දරුවා හුදකලා වෙලා. මෙම හුදකලා වීමේ ප‍්‍රතිපලය මත මෙම අනතුරු සිදුවීම ඉහළ යාම සිදුවනවා. මෙහිදී වැඩිහිටියන් ලෙස අපට විශාල වගකීමක් තිබෙනවා. එමෙන්ම රාජ්‍ය හා රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන මගින් නීතියෙන් නොව දරුවා පිළිබව සිතා තීරණ ගැනීම මගින් මෙම තත්ත්වය අවම කර ගත හැකි බව මාගේ අදහසයි

මෙලෙස වර්තමාන සමාජය දරුවාට අන්තරාකාරී සමාජයක් බවට පත්වීම හා ඊට ගත යුතු පියවර පිළිබව එසේ අදහස් ප‍්‍රකාෂ වන වට, මෙම මරණ වෙනුවෙන් පැවති මාධ්‍ය හමුවකදී  පොලිස් මාධ්‍ය ප‍්‍රකාෂවරයා ප‍්‍රකාෂ කර සිටියේ මෙසේ දරුවන් නොසැළකිලිමත් ලෙස අනතුරේ හෙලන දෙමාපියන් වෙනුවෙන් ඉදිරියේදී දැඩි කි‍්‍රයාමාර්ග ගැනීමට අවශ්‍ය නීතිමය ප‍්‍රතිපාදනයන් සකස් කරන බවයි. නමුත් දරුවෙකුගේ ජීවිතයක් විනාශවීමෙන් පසු ඊට විරුද්ධව පියවරයන් ගැනීමෙන් ඇති ඵලය කුමක්ද? වැදගත් වන්නේ දරුවා රැක ගැනීම නෙවේද? කල යුත්තේ ඉහත විද්වතුන් සහන් කල හේතු සහා ප‍්‍ර‍්‍රතිකර්ම සෙවීම නොවේද? ප‍්‍රතිපත්ති සෑදිය යුත්තේ එය සහා නොවේද? තීරණය ඔබට භාරයි ! 

අයේශ් මධුශංඛ විජයසිංහ

මෙම ලිපිය 2015.03.01 දින "ඇත්ත" පුවත් පතේ පළ වූවකි